Bergur Hallgrimsson : Lagalisti

Wulfgang - Machinery

Tue, 13 Mar 2007 10:02:42 +0000

Varr að renna í gegnum iTunes safnið og þá rakst ég á þennan hittara frá Wulfgang. Mér finnst alveg ótrúlega gaman að því hvað íslensk tónlist er að koma ótrúlega sterk inn. Mér finnst standardinn hafa verið að hækka með árunum og við erum sífellt að sjá fleiri og fleiri skemmtilegar hljómsveitir með killer lög. Machinery hefði t.d alveg eins getað verið með erlendri hljómsveit og orðið fínn hittari.

Veit ekki hvaðan ég fékk upptökuna, en hún hefði reyndar mátt vera aðeins betri, vantar smá dýpt og þykkt í hana og þar af leiðandi smá dósahljóð þegar maður hlustar á þetta í alvöru headfónum.

He ain't heavy he's my brother

Tue, 5 Dec 2006 02:07:13 +0000

Fáránlega flott lag eftir Hollies. Hollies var hluti af bresku innrásinni svokölluðu og var þessvegna í svipuðum pælingum og allar bresku hljómsveitinnar á þeim tíma. Aftur á móti er þetta lag dálítið frábrugðið öðrum Hollies lögum og að mínu mati þeirra stórvirki.

The road is long 
With many a winding turn
That leads us to who knows where
Who knows where
But I'm strong
Strong enough to carry him
He ain't heavy, he's my brother
So on we go 
His welfare is of my concern
No burden is he to bear
We'll get there
For I know
He would not encumber me
He ain't heavy, he's my brother 

If I'm laden, at all
I'm laden, with sadness
That everyone's heart
Isn't filled with the gladness
Of love for one another 

It's a long, long road
From which there is no return
While we're on the way to there
Why not share
And the load
Doesn't weigh me down at all
He ain't heavy he's my brother 
He's my brother
He ain't heavy, he's my brother

Rolodex Propoganda

Sat, 23 Sep 2006 18:32:20 +0000

Relationship of Command hlýtur að teljast ein merkasta og besta rokkplata seinustu ára. Þvílíkt meistaraverk sem er þannig að ef þú spyrð einhvern rokkara hvað sé uppáhaldslagið hans af plötunni sé getur hann ómögulega valið og svörin eru jafnmörg ef ekki fleiri en fjöldi spurða.

Þetta er ekkert handboltarokk sem allir geta hlustað á. Fyrir mér er þetta seinasta stigið að geta kallað sig rokkara.

Ég get hlustað endalaust á þessa plötu og fæ ALDREI leið á henni, hún rennur í gegn og skilur mann eftir í allt öðrum ástandi en maður var áður en hlustunin hófst.

Bang Bang You're Dead

Sun, 2 Jul 2006 17:12:23 +0000

Ég er alveg að fíla þetta Garage Rock Revival sem er búið að verið í gangi í tónlistinni seinustu ár. Sjálfsagt má titla The Strokes pínu leiðandi í því, þetta kom eiginlega aftur með þeim.

Bang Bang You're Dead er með breskri hljómsveit sem Dirty Pretty Things og er í raun betri helmingur The Libertines. Held að meira að segja að það séu allir nema Pete Doherty. Þetta sýnir raunverlega hvað The Libertines hefði getað gert ef forsprakkinn væri ekki aumingi á eiturlyfjum.

Slepp now in the fire

Sat, 15 Apr 2006 14:26:55 +0000

Ein magnaðasta hljómsveit nútímans með eitt afgeggjaðastu rokk lögum ever sem er að finn á einum af bestu rokkdiskum seinutu ára - Battle of L.A. Allir í hljómsveitinni er snillingar á sínu sviði og þar leiðir hópinn Tom Morello sem einn af betri gítarleikurum heims. Gítar effectarnir og hvernig hann svegir og teygir strengina - Sjitt. Zach De La Rocha er algjörlega sér á báti þegar það kemur að söng. Enginn getur sungið og rappað svona. Svo einfalt er það.

Í partý-inu á Eggertsgötuna tókum við Sigurjón stjórnina og blöstuðum þessu lagi. Sannir tónlistaraðdáendur mega ekki láta þetta fram hjá sér fara.

Annað sem ég hef skrifað um RATM

Heart in a Cage

Fri, 3 Mar 2006 00:24:57 +0000

The Strokes er hljómsveit frá New York og var ein af þeim hljómsveitum sem kom aftur með hráleikann í rokkið. Frumraun þeirra Is This It tröllréði öllu og gjörsamlega sló í gegn. Ég hlustaði rosalega á þessu plötu enda er hvert einasta lag smellur.

Room on Fire var næsta plata þeirra og það var nokkuð ljóst að þeir voru komnir til að vera. Þeim tókst að halda í það sem einkenndi þá og gerði þá að því sem þeir eru, en jafnframt tókst þeim að þróa tónlistina og pössuðu sig á að staðna ekki, án þess að sleppa rótunum.

Nýjasta plata þeirra First Impression of Earth fór heldur betur vel af stað með single-num Juicebox þeir virðast bara bæta sig með hverri plötunni. Mér finnst fátt skemmtilegra en þegar hljómsveit sem er að meika það, heldur áfram að þróast og gerir sífellt betri tónlist en heldur samt í það sem einkennir tónlistina.

Heart in Cage er pottþétt rokklag sem gjörsamlega svínvirkar. Mér finnst líka gaman að Casablancas er byrjaður að syngja og hættur að nota effectin yfir röddinni. Kemur í ljós að hann er bara hinn fínasta söngvari.

Gef þessu lagi mína hæstu einkunn. Þetta getur einfaldlega ekki klikkað.

Hair

Tue, 7 Feb 2006 10:54:45 +0000

Fyrsti söngleikur sem ég fór á var Hárið í íslensku óperunni. 14 ára patta á miðnætursýningu á Hárinu með mömmu og pabba. Ég upplifði þetta náttúrlega sem hrikalegt show og þetta er ein minnistæðasta sýning sem ég hef farið á. Kannski var hún ekkert rosaleg, ég man ekki einu sinni hvernig dóma hún fékk. Eina sem ég man er hvað tónlistin greip mig rosalega. Diskurinn var að sjálfsögðu keyptur á sýningunni og fer reglulega í spilarann.

Núna náði ég mér aftur á móti í original broadway diskinn og hann rúlar. Hann gjörsamlega rúlar.

All These Things That I've Done

Sat, 7 Jan 2006 14:58:46 +0000

The Killers er nokkuð snjöll hljómsveit. Bandarísk hljómsveit sem gekk illa að meika það. Hvað gera þeir? Jú fara til Bretlands þar sem allir þekkja góða tónlist. Hreinlega gera allt vitlaust og þá allt í einu fara kanarnir að hugsa "hmm já best að tékka á þessari bresku hljómsveit sem er að gera allt brjálað...nei bíddu þeir eru bandarískir".

Frumsmíði þeirra Hot Fuzz selst í bílförmum, lögin þeirra eru notuð í ótal sjónvarpsþáttum og tónleikamiðar seljast upp hægri vinstri.

Singlarnir sem hafa komið frá þessari plötu eru óteljandi, ég man ekki eftir plötu sem hefur sent frá sér jafn marga single seinustu ár og Hot Fuzz, það yrði helst þá Throwing Copper með Live. Ég held að 90% af lögunum þar hafi farið í spilun.

Þótt platan sé virkilega góð og mörg góð lög er samt All These Things That I've Done vera meistaraverki disksins. Ótrúlega flott lag.

Last night a DJ saved my life

Thu, 29 Dec 2005 15:25:18 +0000

Til minningar um Diskókvöld Margeirs hef ég gengið um með sorgarband og haft þetta lag á repeat hjá mér...eða kannski ekki alveg en næstum því. Ég er allavega búinn að vera spila það alveg slatta!

Can I have it like that

Wed, 14 Dec 2005 17:34:51 +0000

Langt síðan ég hef sett inn eitthvað annað en rokk. Það fá nokkur svokölluð fm957 lög að koma hingað inn en það eru bara valdir meistar sem fá það.

Pharell er einn þeirra. Pharrell og í raun N.E.R.D í heild tekst bara í 90% tiflella að búa til hittara. Bassinn í þessu lagi er dáleiðir mann, mjög ambiance-aður bassi sem nær manni. Það sem einkennir líka alltaf Pharell, NERD og Neptunes er hvað þeir leggja mikið í áslattur. Ekki svona týpískur trommuleikur, heldur leika þér sér. Bæta inn allskyns ásláttarhlóðfærum. Litlir hlutir sem gera mikið fyrir lagið.

Lögin eru líka yfirleitt mjög minimalísk. Trommur og nokkrir samplar, en bara ótrúlega vel útsett.

Love me like you

Tue, 6 Dec 2005 02:01:21 +0000

Hljómsveit sem svo sannarlega sannar það að útlit skipti ekki höfuð máli þegar það kemur að tónlist.

Þetta er mjög catchy, létt og fjörugt lagt sem grípur mann alveg strax. Laglínan er þannig að manni finnst maður geta sungið og trallað strax með.

Mér finnst þetta líka svona pínu "oldies" tilfinning í þessu lagi. Söngurinn er mjög hreinn og léttur öfugt við það sem hefur verið að koma frá Bretlandi. Síðastliðin ár hefur hráa rokkið verið að koma sterk aftur inn; Strokes, Vines, Hives, The White Stripes og svo væri lengi hægt að telja, en The Magic Numbers virðast frekar hverfa aftur í mjúka melódíska rokkið.

Oldies tilfinningin kemur líka aðallega til af bakröddunum sem eru ekki að radda textan sjálfan í laginu heldur með svona gamaldags "ú húú ú húúú" og "aaaaah". Langt síðan ég heyrði svona bakgraddir í nútíma rokklögum. Kannski helst Franz Ferdinand og Kaiser Chiefs en þá eru það bara strákar en ekki stelpur og það munar.´

Fíla líka mjög hvernig rythminn á söngnum / laglínunni er miðað við lagið sjálft. Kemur virkilega vel út.

Hate it or love it

Wed, 11 May 2005 13:19:00 +0000

Skrítið rapplag. Minnir mig frekar á eitthvað eftir RJD2, Aesop Rock eða einhverja þessháttar kauða. Jafnvel kannski The Roots, eða J5 sem eru meira í hip-hoppinu en einhverju hardcore rappi eins og 50 cent. Vona að The Game haldi sig frekar í þessari stefnu í staðinn fyrir að færasta nær 50 cent / Dr. Dre klúbba rappinu.

Í raun myndi þetta lag virka rosalega vel líka sem bara þægilegt tjill lag ef rappið væri ekki yfir þessu. Eitthvað svona þægilegt ambiance hip-hop. Skemmtilegur taktur, trompetarnir sem koma fram og svo að heyra í Mary J í bakgrunninum. Kemur allt mjög vel út.

Life in the fastlane

Wed, 11 May 2005 13:18:00 +0000

Jeee, Country rokk. Eðall. Fíla þá samt ekki þegar þeir eru country hljómsveit. Þeir eru aftur á móti góðir þegar rokkið fær að skína betur í gegn. Life in the fastlane er dæmi um það

King of the Rodeo

Sat, 16 Apr 2005 12:07:00 +0000

Nú er ég fíling. Náði mér loksins í lagið King of the Rodeo með Kings of Leon. Ég er búinn að vera að leita að því á netinu seinustu vekur en ekki fundið það nema í gölluðum eintökum og hef því ekki getað hlustað á það eins og ég vildi. Þar af leiðandi hef ég neyðst til að hringja inn á útvarpsstöðvarnar og biðja um þetta lag. Maður verður jú að fá sinn ráðlagða dagskammt af Kings of Leon.

Kings of Leon er rokkhljómsveit frá suðurríkjunum í Bandaríkjanum. Kemur frá Nashville og spilar hressilegt og flott rokk með smá country stíl. Þetta er því ekki garage hljómsveit heldur miklu frekar sólpalla hljómsveit. Hljómsveitin er skipuð þremur bræðrum og frænda þeirra. Hljómsveitin er skírð í höfuðið á pabba strákana, sem hét einmitt Leon.

Hljómsveitin gaf út sína fyrstu breiðskífu 2003 sem bar nafnið Youth and Young Manhood og innihélt smelli eins Red Morning Light, California Waiting og Molly''s Chambers sem er einmitt lagið sem kom mér inn á þá. Vissi ekkert hvaða hljómsveit þetta var, en heillaðist strax af þessu lagi. Hljómsveitaleikurinn voðalega hrár, lagasmíðarnar nýstárlegar og söngurinn þannig að rétt mætti kallast söng en í heild snilldar lag.

Söngstíll Caleb Followill er einmitt sér á báti. Maður heyrir rosalega þennan southern hreim, teygir rosalega orðin og hættir svo við að klára þau, þannig að stundum er hann hreinlega illskanlegur. Það er líka mikill hrárleiki í röddinni en það flotta er hvað þessi hrárleiki er hátt tónaður. Mætti jafnvel kalla hann skrækan. Allt saman eiginleikar sem mér finnst gera lögin enn flottari.

Á þessu ári gáfu þeir svo út Aha Shake a Heartbrake sem hefur hreinlega verið að dæla út hittirum á borð við The Bucket, Four Kicks, King of the Rode og fleiri góðum.

Það sem mér finnst skemmtilegast við þessa hljómsveit að allar Bandarísku stórhljómsveitirnar eru ekki að koma úr suðurríkjunum heldur frekar miklu norðar eins t.d. New York og get nefnt The Strokes og The Bravery og fleiri góðar því til stuðnings. Suðurríkin hafa alltaf verið frekar þekkt fyrir country tónlistina og er alltaf eiginlega litið á sem eitthvað cult. Algjörir rednecks sem enga samleið með okkur hinum.

Þarna erum við loksins komið með alvöru rokk þaðan. Gefur þessu souterh-rokki spark í rassinn. Maður hefur ekki séð neitt í líkingu við þetta frá því að Lynard Skynard voru og hétu. Þetta country-íblandaða rokk minnir mig líka óneitanlega á Creedence Clearwater Revival og fleiri þannig hljómsveitir sem kollréðu 70''s rokkinu. Það er einmitt fílingurinn sem ég fæ af Kings of Leon, þessi hrái, og ótrúlega flotti 70''s rokkfílingur sem ég er svo hrifinn af.

One Night in Bangkok

Thu, 31 Mar 2005 13:08:00 +0000

Á hótelinu í Portúgal voru 21 ein rás í boði í sjónvapinu. Flest allar voru ömurlegar, en þar leyndist ein þýsk tónlistarstöð sem hét VIVA. Á henni voru oft mjög skemmtileg lög, allskyns tónlistarlistarpælingar. Klassísk og þekkt lög fengu að hljóma þar, en oftar en ekki voru það hrikaleg hrikaleg dance/trance og rave lög sem stjórnuðu ferðinni. Lagaúrvalið var að sama skapi ekki mikið og því var þetta sami playlistinn að mestu leyti sem gekk aftur og aftur. Maður gat hlustað á sama lagið aftur og aftur með nokkra mínúta millibili.

Eitt af þessum lögum sem hljómaði var endurgerð á laginu One Night In Bangkok úr söngleiknum Chess. Murray Head er með upprunulega útgáfuna en þýskur hópur plötusnúða sem kölluðu sig Vinylshakerz endurgerðu lagið í svakalegum trance/rave stíl. Alltaf þegar við vöknuðum, tókum við fjarstýringuna og kveiktum á sjónvarpinu íog s settum í botn til að vakna alveg. Enda ekki annað hægt þegar þessi trance lög fóru í gang.

Ég setti þetta lag ekki inn útaf því hversu rosalega gott það er, heldur út af nostalgíufílingnum. Þetta er lag sem tengi tvímælalaust við Æfingabúðirnar 2005 í Portúgal. Ég sé bara fyrir mér okkur strákana fíflast inn á herbergi með hendurnar á loft að hrista okkur eins og sanna rave-ara, hálfsofandi og myglaða á morgnana.

Baba O'Riley

Mon, 21 Feb 2005 00:30:00 +0000

Leigði mér The Girl Next Door um helgina. Þar var lokalagið Baba O''''Riley eftir The Who. Lag sem ég hafði algjörlega gleymt og ætti að sparka í rassinn á sjálfum mér fyrir það. Pete Townshend setti bara saman hittara eftir hittara t.d. Pinball Wizard sem flestir þekkja úr rokkóperunniTommy (þar var Elton John pinball snillingurinn). Who are you og Won''''t Get Fooled Again, ættu flest allir líka að þekkja en það eru þemalögin úr C.S.I og C.S.I: Miami. Veit ekki hversu margir vissu það, en það sýnir bara að það er hægt að nota gömul og góð lög og nýta þau vel. Þau smellpassa í þættina.

Svo er það Baba O''''Riley. Eitt af mínum uppáhaldslögum hjá The Who. Held að aðal ástæðan fyrir því sé þetta ógeðslega flotta hljómborðs sampl sem kemur í upphafi lagsins og setur algjörlega tónin og stemminguna. Ofan á það byggist svo afar einfaldt píanó sem færist í harðan gítar og allt passar þetta snilldarlega við og keyrir lagið áfram. Það er líka þessi ekta rokkarasöngur sem er svo góður. Afhverju heyrir maður ekki í svona rokksöngvurum lengur sem einkenndu þetta tímabil svo rosalega? Mér finnst útsetningarnar svo skemmtilegar og góðar. Lagið sjálft er kannski ekki flókið í sjálfu sér (þ.e.a.s þessi gítarhljómur), en að setja þetta hljómborð undir allt lagið og leika sér svo með röddina í algjörri þögn og setja svo fiðlur í lokin til að klára lagið í allt öðrum stíl.

Ég fíla þetta lag í botn og mæli með fyrir alla sem fíla gott rokk. Maður heyrir t.d. mjög mikil The Who áhrif í hljómsveitum sem koma seinna inn eins og Bachman-Turner Overdrive og Lynard Skynard og það má jafnvel heyra þetta í nýlegri hljómsveitum eins og Pearl Jam.

Gomez

Thu, 3 Feb 2005 01:58:00 +0000

Leita alltaf öðru hverju til þessar hljómsveitar. Maður er alltaf að kynna sér nýtt og töff efni, en svo eru það hljómsveitirnar sem maður leitar alltaf, aftur og aftur til. Gomez er án efa þeirra hjá mér.

Ég held að það stafi af þessum skemmtilegu kassargítalögum. Einhverskonar hrátt blús -rokk sem hægt er að hlusta á hvenær sem er. Söngurinn er að sama skapi mjög hrár og mætti halda að nokkrar whisky flöskur hefðu farið í gerð lagana. Það sem er kannski skemmtilegasta við sönginn er þessu frábæru bakraddir. Það syngja nefnilega þrír í þessu fimm manna bandi og allir frekar sterkir á því sviði. Með það vopni geta þeir skipt frá fallegum samhljómum yfir í hart-rokk blúsað öskur. Það eru andstæðurnar sem eru svo skemmtilegar. Fyrst er það lagvísa rólega röddin sem syngur flest allt, bakvið heyrist aðeins hátónaðari rödd sem smellpassar við aðalsönginn og ofan á það bætist þessi sjúklega sjúklega djúpa, hráa og titranda rödd sem setur punktinn yfir i-ið með því að hálfpartinn öskra laglínuna á æðislegan hátt.

Get myself Arrested er á frumraun hljómsveitarinn, Bring It On sem kom út 1998. Ég ætlaði alltaf að kaupa mér diskinn en einhverja hluta vegni geymdi ég það og keypti alltaf einhverja aðra. Diskurinn fékk hörkudóma og því á ég ábyggilega eftir að fjárfesta í honum fyrr en síðar.

Take Your Mama

Mon, 31 Jan 2005 12:12:00 +0000

Ég segi að allt það skemmtilega í tónlist þessa dagana sé að koma frá Bretlandi. Bandaríkin eru að gefa út Hillary Duff og Lindsay Lohan. Þarf að segja meira? Það er þó alltaf ein undantekning og í þessu tilfelli er það Scissor Sisters. Ágætis band sem mér finnst vera að gera fína hluti. Þau er líka mjög vinsæl í Bretlandi.

Take Your Mama er sjálfsagt vinsælasta lagið með enda stórgott að mínu mati. Minnir mig jafnvel á sum lög eftir Primal Scream. Svipaðar pælingar stundum. Það sem ég fíla kannsk mest við lagið er laglínan og söngurinn. Finnst það svona það sem keyra lagið áfram og setja stemminguna.

Fékk þetta lag á heilann í partý-inu hans Daða og um leið og ég kom heim var það sett á repeat og eina lagið í spilaranum. Það er búið að ganga seinustu 24klst samfellt um það bil.

Ghetto Musick

Fri, 7 Jan 2005 15:38:00 +0000

Þetta er svo ógeðslega gott lag. Big Boi og Andre3000 kunna að búa til hittara. Þetta lag er engin undantekning. Uppbyggingin minnir kannski dálítið á Bombs Over Baghdad, ótrlega hratt og allt á fullu. Flæðið hjá Big Boi er samt þannig að það hrjáir hann ekkert. Hann hefur algjört vald yfir þessu.

Þeir kunna líka að leika sér. Skipta bara milli kafla eins og ekkert sé og áður en maður veit af er bara einhver gospel kona að öskra úr sér líftóruna og ógeðslega flottir eighties synthar yfir öllu!

9.0 / 10

Across the Univers

Thu, 23 Dec 2004 23:15:00 +0000

Vanalega er ég ekki hrifinn af því þegar menn eru að covera Bítlana því mér finnst það ekki hægt. Þeir gerðu lagið eins og það á að vera og það er ekki hægt að gera það betra.

Hér er undantekninginn. Rufus Wainright er alveg ótrúlega töff gaur og hann syngur þetta lag alveg ótrúlega vel. Hversu flott lag er þetta lag líka?

Flestir þekkja því hann söng Hallelujah úr Shrek. Það er einmitt lag sem mér finnst fáir geta tekið. Jeff Buckley er einn af þeim og Rufus Wainright er hinn. Ég var þó byrjaður að hlusta á hann töluvert áður en hann söng í Shrek því hann á nefnilega ágætis lög sjálfur eins og California og In My Arms.

Mér finnst hann ótrúlega góður. Ætli það sé til Best Of diskur með honum. Ef svo er má setja hann á óskalistann hjá mér!

Unforgettable

Wed, 22 Dec 2004 15:12:00 +0000

Ég er algjör sökker fyrir svona lögum. Ég fíla þau bara aaalveg í gegn. Þetta er eitt af þeim flottari. Nat King Cole er líka með þessa ótrúlega flottu þykku rjómarödd.

Þetta er svona stemmingslag. Ég fer bara í allt annan heim þegar ég hlusta á þetta. Það munar nú bara litlu að maður stígi nokkur dansspor við þetta og svífi áfram.

Mæli með þessu lagi þegar það á að setjast niður, slappa af og njóta þess. Dóttir hans Natalie Cole endurgerði þetta svo seinna eftir lát föður síns, þar sem hún söng á móti honum.

I Need More Love

Tue, 30 Nov 2004 15:31:00 +0000

Þessi gaur er náttúrlega ógeðslega kúl. Svona Pedal Steel "gítar" er ótrúlega töff hljóðfæri og RR er snillingur á það.

Þetta lag er mest funk í geimi. Bassaleikarinn er líka nettur, þeir saman gera þetta lag að því sem þetta er. Auk þess að vera nettur á bassanum fer hann ótrúlega hátt upp í söngnum og það sem er mest töff við það er að gaurinn er svona svipaður og Shaq. Fáránlega stór og mikill risi, eins og maður myndi ímynda sér ef einhver segði "svartur durgur í húsasundi" en hann syngur hæstu falsetturnar eins og ekkert sé eðlilegra og gerir það fáránlega vel.

Það er bara svo mikill töffleiki í þessu bandi. Ég hef líka séð myndbönd frá þeim og þeir eru bara á fullu á sviðinu. Robert Randolph þarf að sitja útaf því að hann spilar á Steel Pedalinn en hann er samt á fullu og í lok lagsins munar engu að hann sé búinn að henda öllu niður.

Mæli að allir nái sér í þetta lag. Langt síðan að ég heyrði það fyrst og það átti svo lööööngu að vera komið inn á playlistann hjá mér.

Evil Woman

Sat, 20 Nov 2004 21:05:00 +0000

Mjög vanmetin hljómsveit að mínu mati. Fáir sem kannast við hana og enn færri sem fíla hana.

Dálítið Bítlaleg hljómsveit sem byggir mikið á skemmtilegu melódísku rokki þar sem strengjaútsetningar skipta höfuðmálinu.

Evil Woman er bara eitthvað lag sem ég valdi. Hefði getað verið næstum hvaða lag sem er. T.d Mr. Blue Sky, Living Thing, Turn to Stone, Telephone line og svona gæti ég haldið áfram.

Best of diskurinn hefur verið mikið í fartölvunni. Billy Joel í bílnum og ELO heima í græjunum.

Bucket

Mon, 8 Nov 2004 13:26:00 +0000

Snilldarlag frá upphafi til enda, með snilldarhljómsveit.

She's Always a Woman

Mon, 1 Nov 2004 00:44:00 +0000

Ekki skil ég afhverju Piano Man sé vinsælasta/mest spilaða lagið með Billy Joel þegar hann svo rosalegt safn af lögum seru mun betri. Eitt af þeim, að mínu mati er She''s Always a Woman.

She''s Always a Woman kom út á snilldarplötunni The Stranger sem kom út 1977. Ég hlustaði þó ekki á plötuna fyrr en svona 91 þegar pabbi kom frá Englandi með nýja geislaspilarann og tonn af geisladiskum. Þar á meðan The Stranger og reyndar Innocent Man (1983) líka.

Billy Joel lýsti sér nokkuð vel í sjónvarpsviðtali. Þar sagði hann í grófum dráttum. "Ég er ekki píanósnillingur, ég er ekki frábær söngvari og ég er besti lagahöndurinn, ég er bara góður í öllu þannig að þetta kemur allt saman í eitt". Fannst það mjög góður punktur, ekki að vera snillingur í einu heldur vera góður í öllu. Svo þegar þetta er saman að þá ertu kominn með virkilega góða útkomu.

The Stranger er alveg ótrúlega konstant plata og reyndar Innocent Man líka, ef því er að skipta. Mætti kannski halda að þetta væri Best of Billy Joel part 1 og part 2. Því á þessum plötum ertu kominn með öll bestu lögin.

She''s Always A Woman er alveg ótrúlega hugljúft lag. Píanóið er bara alveg fullkomið. Passlega flókið og flott. Hefði það verið einfaldara hefði lagið ekki skilað sér og ef hann hafði sett eitthvað meira ofan á þetta þá hefði lagið verið allt og þungt. Alveg ótrúlega flott að hafa bara píanóið og bassann, og láta svo sönginn um restina.

Billy Joel kemur frá Long Island, NY þar sem hann lærði á píanó sem strákur. Þegar hann eldist færðist hann fjær frá píanionu og nær í í klíkurnar og slagsmál. Fór m.a í boxið á tímabili sem unglingur. Sagan segir samt að þegar hann hafi sé Bítlana á Ed Sullivan Show 1964 hafi hann ákveðið að snúa sér alfarið að tónlistinni. Hætti í grunnskóla rétt áður en hann útskrifaðist.

Á seinni unglingsárum gekk hann í nokkrar misvel heppnaðir hljómsveitir. Hann lenti líka í að fara í algjöran down-spiral þar sem hann lenti í miklu þunglyndi og reyndi í framhaldi að fremja sjálfsmorð.

...of þreyttur....klára þetta við tækifæri.

Soma

Fri, 22 Oct 2004 13:51:00 +0000

Persónulega eitt af betri lögum plötunnar Is This It. Kannski ekki jafnt þekkt og stóru hittararnir Someday, The Modern Age, Last Nite og Hard To Explain og titil lagið Is This It. Lagið nær samt mjög vel til mín, dýrka hvernig lagið er uppsett og hvernig þeir nota gítarinn til þess og svo hvernig laglínan breytist skemmtilega eftir hverjum bút. Fyrir mér massa lag sem þarf að hlustast á háum styrk.

Is This It er fyrsta plata The Strokes og kom út árið 2001. Platan fékk fanta dóma hvarvetna um heiminn og kom eiginlega nýrri tónlistarstefnu af stað. The Strokes urðu gríðarlega vinsælir, lögin öðruvísi en áður hafði heyrst, og fyrr en varir komu allskyns svipaðar hljómsveitir á yfirborðið með sama stíl og The Strokes. Ekki bara tónlistarlega heldur líka hvað rokkara-ímynd varðar og nafnaval.

The tískan var kominn aftur af stað. Skrítin nöfn sem oftar en ekki var einhverskonar orðaleikur eins og tíðkaðist á sjötta áratugnum. The Beatles, The Hollies, The Birds, og svo framvegis.

Hljómsveitir eins og The Hives, The Vines og fleiri komast í sviðsljósið og áfram heldur þetta 2004 t.d með The Shins og The Stills. The Strokes ímyndin var einmitt svona svipuð og rokkararnir frá 1965, gallabuxur og leddari er aðalklæðnaður og mikið og úfið hár lífsnauðsynlegt. Ekki má gleyma að hafa sígarettuna og vodka pelann við hendina til að fullkomna rokkara lúkkið. The Strokes fylgja því frægaorðatiltækinu : Sex, Drugs And Rock & Roll. En eins og rokkið skiptist dálítið 1965 með gallabuxunum (Stones) og jakkafötunu (Birds) að þá gildir það sama núna eins sést t.d. á The Hives.

Strokes var, eins og með margar hljómsveitir, mynduð af nokkrum vinum sem nenntu ekki að læra í skóla og vildu vera rokkstjörnur. Það var kannski auðveldara fyrir þessa félaga en aðra því að eins og flestir vita skipta peningar og völd máli í tónlistarbransanum. Söngvarinn Julian Casablanca er nefnilega sonur módel jöfursins John Casablanca.

Hljómsveitin var formlega stofnað 1998 í New York með Julian Casablanca sem söngvara, Nikolai Fraiture á bassa, Fabrizio Moretti á trommur, og Nick Valensi á gítar.

Það má kannski nefna það til gamans að The Strokes gáfu út sérstaka útgáfu af Is This It fyrir Bandaríkjamarkað þar sem þeir slepptu laginu "NYC Cops" vegna atburðanna 11. September. Þar er textinn "New York City Cops ain''''t that smart!" endurtekinn út í gegnum lagið. Sömuleiðis neyddust þeir til að breyta cover myndinni sem er af nöktum kvennmansrassi og hönd í leðurhanska að strjúka hann. Myndin þótti of ögrandi fyrir kanana og því var tekið á það ráð að hafa eitthvað abstract mynstur sem cover á plötunni.

Árið 2003 kom svo út seinni EP plata þeirra Room on Fire. Hún hefur náð að fylgja Is This It vel eftir, enda gæðaplata þar á ferð. Lögin kannski aðeins þróaðri en halda samt ennþá vel í það sem einkennir The Strokes.

I will Survive

Mon, 11 Oct 2004 10:48:00 +0000

Mjög góð og skemmtilega útgáfa af þessu gamla Diskó lagi. Eini gallinn við Cake er að hann á einhver 6 virkilega góð lög, en hefur gefið út þrjá diska og setur svona að meðaltali 2 góð lög á disk svo er allt hitt bara uppfyllingarefni. Það tekur því þar af leiðandi eiginlega ekki að kaupa sér diskana hjá honum bara fyrir tvö lög.

Sigtryggur vann

Tue, 21 Sep 2004 23:59:00 +0000

Ætli það sé eki nauðsynlegt að skella inn einhverju íslensku inn á þennan lista. Og hvað er þá betra en alíslenskt þjóðlagarokk af bestu gerð, eftir Þursaflokkinn sem fjallar um einn besta glímukappa Íslands. Það verður ekki íslenskara.

Þetta lag vísar semsagt í Sigtrygg glímukappa sem vann Grettisbeltið alveg ótrúlega oft og þar af 3 sinnum í röð. Ástæðan fyrir setningunni Sigtryggur vann, er sú að þetta var orðinn nokkuð föst setning í glímuheiminum og voru úrslitin eiginlgea ráðin fyrir - Sigtryggur vann.

Það er því kannski við hæfi að lagið byrji á "Stígið!" og örfáum sekúndum eftir harðan gítar heyrist "Sigtryggur vann". Þá byrjar frábær söngvur Egils í ótrúlega skemmtilegu lagi. Þetta þjóðlaga rokk er að gera sig. Textarnir sem fylgja Agli eru líka alltaf jafnskemmtilegir og töff, alveg sama í hvaða hljómsveit hann er. "Farðu vel með Vatnsdæling" og skiptir svo í "Hér er gott að dansa".

Þursaflokkurinn er að meirihlutanum til original Stuðmenn (eða réttarasagt 2/3 úr Þursaflokknum urði Stuðmenn) þar fyrir utan var svo Kalli Sighvats úr Trúbrot á orgelið. Það er kannski vel við hæfi því að Kalli var snillingur á orgelið. Það kemur ekki á óvart, því að hann var hámenntaður kirkjuorgelleikar (frá Þýskalandi að ég held). Kirkju-orgelleikari í rokktónlist eins og Þursaflokknum og hvað þá Trúbrot. Það er er algjör snilld. Það heyrist líka.

Verst að ég veit takmarkað um Þursaflokkin nema það sem hér hefur fram komið. Ætlaði að kíkja á netið en fann ekkert að viti. Spurning um að redda sér bókinni hans Dr. Gunna um íslenska rokktónlist.

Take me out

Wed, 15 Sep 2004 10:14:00 +0000

Sjitt hvað þetta lag er magnað. Hef ætlað að setja það lengi hingað inn, því það á það svo sannarlega skilið. Hrár gítarinn, punk-funkaður bassi og einfaldar en flottar trommur sem skila sínu ásamt góðum söng gera þetta að stórhittara.

Franz Ferdinand samanstendur af fjórum drengjum frá Skotlandi. Þeir gáfu út sína fyrstu breiðskífu í byrjun árs og hafa dómarnir farið upp úr öllu valdi. Það er kannski engin tilviljun, því þessi plata hjá þeim er hreint meistaraverk.

Þessi plata hrífur mann gjörsamlega frá fyrstu hlustun. Oft vill það verða að maður þarf að gefa plötum nokkrar hlustanir í gegn, en hjá Franz Ferdinand þá grípur hún mann gjörsamlega og sleppir ekki.

Lögin er líka skemmtilega misjöfn en samt rennur platan vel í gegn. Í Auf Asche finnst manni eins og þetta sé einhver blanda úr 90''s poppi með synthum og skerandi píanói. Á hinn boginn hoppar maður algjörlega í punkið í laginu Cheating on You og gæti þetta allt eins verið lag eftir Sonic Youth, keyrandi á hröðum, einföldum og djúpum bassa.

Svo lendir maður í algjöru rokkvímu á lögum eins Come on Home, Dark of the Matinee, og Take Me Home.

Maður veit ekki alveg hvað maður á halda um lögin. Því textarnir virðast margir vera einhverskonar ástartextar. Í upphafslagi plötunnar Jacqueline heyrist mjúkhráa rödd Alex Kapranos yfir léttu forspili gítarsins "forgot that he had wrecked a girl" og áfram heldur "rómantíkin" í laginu Tell Her Tonight.

Í Dark of The Matinee lýsir hann svo hvernig eigi að klæða stelpur úr skólabúningnum. Bæði lagaheiti og textar virðist því vera einhverskonar absúrd rómantík. Franz Fardinad eru samt eiginlega of miklir töffarar og lagasmíðarnar gera það að verkum að maður trúir þessari rómantík ekki alveg.

Franz Ferdinand minna dálítið á Moudest Mouse og virðast eiginlega vera punkuð útgáfa af The Strokes. Það kemur vel út!

Run

Sun, 12 Sep 2004 21:58:00 +0000

Gott lag frá hljómsveitinni Snow Patrol sem kom út fyrir nokkru. Þessi hljómsveit er að mínu mati nokkuð nett og ég nefndi hana meðal annars þegar ég var að fjalla um Keane vegna skyndleika þeirra.

Þessi hljómsveit er alls ekki svo ólík Keane. Byrjaði sem tríó (eru fjórir núna) og eru allir frá Bretlandi. Hljómsveit sem samanstendur af skólafélögum. Það eru þó líka skemmtilegar andstæður og sú stærsta er að Snow Patrol spilar út á skemmtilega gítarrythmum sem maður fær hreinlega á heilan meðan Keane gerir það sama með píanóið.

Lagasmíðarnar eru mjög svipaðar og væri hægt að hugsa sér að Keane væri Snow Patrol lög útsett fyrir eða öfugt. Snow Patrol sé Keane útsett sem meira gítarrokk.

Mér finnst líka merkilegt við þessar hljómsveitir hvað söngurinn heillar mig. Alls ekki að þeir séu líkir, heldur þvert á móti mjög ólíkir. En báðir einhvern veginn svona "warm and soothing". Svínvirka við þessi lög.

Ég veit annars svosem ekki mikið um þessa hljómsveit annað en hún byrjaði sem project hjá skólafélögum í Dundee University skotlandi og hefur síðan bara verið á uppleið. Fyrsta platan þeirra var í samræmi við nafn hljómsveitarinnar og hét Songs for Polar Bears og kom út um 1998.

Nýjasta afkvæmi þeirra heitir aftur á móti Final Straw og hefur verið að fá fínustu dóma. Spurning um að redda sér eintaki.