Take me out

Franz Ferdinand

Sjitt hvað þetta lag er magnað. Hef ætlað að setja það lengi hingað inn, því það á það svo sannarlega skilið. Hrár gítarinn, punk-funkaður bassi og einfaldar en flottar trommur sem skila sínu ásamt góðum söng gera þetta að stórhittara.

Franz Ferdinand samanstendur af fjórum drengjum frá Skotlandi. Þeir gáfu út sína fyrstu breiðskífu í byrjun árs og hafa dómarnir farið upp úr öllu valdi. Það er kannski engin tilviljun, því þessi plata hjá þeim er hreint meistaraverk.

Þessi plata hrífur mann gjörsamlega frá fyrstu hlustun. Oft vill það verða að maður þarf að gefa plötum nokkrar hlustanir í gegn, en hjá Franz Ferdinand þá grípur hún mann gjörsamlega og sleppir ekki.

Lögin er líka skemmtilega misjöfn en samt rennur platan vel í gegn. Í Auf Asche finnst manni eins og þetta sé einhver blanda úr 90''s poppi með synthum og skerandi píanói. Á hinn boginn hoppar maður algjörlega í punkið í laginu Cheating on You og gæti þetta allt eins verið lag eftir Sonic Youth, keyrandi á hröðum, einföldum og djúpum bassa.

Svo lendir maður í algjöru rokkvímu á lögum eins Come on Home, Dark of the Matinee, og Take Me Home.

Maður veit ekki alveg hvað maður á halda um lögin. Því textarnir virðast margir vera einhverskonar ástartextar. Í upphafslagi plötunnar Jacqueline heyrist mjúkhráa rödd Alex Kapranos yfir léttu forspili gítarsins "forgot that he had wrecked a girl" og áfram heldur "rómantíkin" í laginu Tell Her Tonight.

Í Dark of The Matinee lýsir hann svo hvernig eigi að klæða stelpur úr skólabúningnum. Bæði lagaheiti og textar virðist því vera einhverskonar absúrd rómantík. Franz Fardinad eru samt eiginlega of miklir töffarar og lagasmíðarnar gera það að verkum að maður trúir þessari rómantík ekki alveg.

Franz Ferdinand minna dálítið á Moudest Mouse og virðast eiginlega vera punkuð útgáfa af The Strokes. Það kemur vel út!