Have a Nice Day

Stereophonics

Have a Nice Day heyrði ég eitt sumarið þegar ég var að keyra heim úr vinnunni. Fannst þetta alveg frábært lag sem lísti stemmingunni vel. Þetta var einn af þessu sólríku sumardögum og við félagarnir í vinnunni höfðum meðal annars tekið okkur hvíld frá forritun til að rölta niður á Ingólfstorg til að versla okkur Dairy Queen ís til að setjast með á Austurvöll og njóta veðurblíðunnar.

Sólin skein, topplúgan var opinn og ég var að klára léttan og góðan vinnudag og stefndi á hörkuæfingu þegar lagið hljómaði í græjunum í bílnum og maður getur ekki sagt annað en að maður hafi komst í gott skap. Fyrst vissi ég ekkert hverjir ættu þetta lag, en hafði þó mínar hugmyndir. Sérstaklega útaf hrjúfri whisky rödd söngvarans.

Ég kynntist Stereophonics fyrst út í Englandi 1997 þegar ég heyrði lagið Thousand Matches á Virgin safndisk sem ég fékk eftir bíóferð í Virgin Cinemas. Fannst það helvíti catchy og 2 árum seinna þegar ég var að rölta í skífunni í kringlunni sá ég diskinn Performance & Coctails, renndi honum hratt í gegn og ákvað að kaupa hann.

Það er kannski engin snilldar diskur, en rosalega þægilegur easy listening. Rennur mjög auðveldlega og þægilega í gegn þegar maður situr og forritar. Hann er líka einn af þessum diskum sem batnar með hverri hlustun.

Have a Nice Day er á þriðju breiðskífu Stereophonics sem nefnist J.E.E.P eða Just Enough Education to Perform. Miklu þroskaðri plata að mínu mati en Performance and Coctails. Minnka við þetta Indie Rock and Roll og ballöðurnar sem einkenndu Performance and Coctails.

J.E.E.P er ekki eins hrjúf og fyrri plötur þeirra, en samt sem áður fær whisky rödd Kelly Jones að njóta sín mjög vel. Have A Nice Day er ótrúlega happy happy lag sem ég fíla bara helvíti vel.