Take the Power Back

RATM

Rage Against the Machine kynntist ég fyrst 9 ára gamall. Þegar ég bjá á Fáskrúðsfirði kíkti ég oft í heimsókn til Ömmu í Garðsá sem var 2 húsum frá okkar. Stundum var það til þess að fá eitthvað góðgæti, en oftar en ekki var það til að heimsækja Berg frænda sem bjó á neðri hæðinni algjörlega útaf fyrir sig.

Ég man það að þegar ég labbaði niður stigan var risastórt plaggat af hálflituðum manni með sítt hár bundið í rastafléttur. Hann stóð á gífurlegu stóru sviði, með báðar hendur á míkrafón og söng að þvílíkri innlifun. Vá!, hugsaði ég alltaf þegar ég labbaði niður.

Bergur var einmitt á þessum tíma á bullandi unglingsárum og hlustaði eins og flestir á þessum tíma á Guns n Roses, RATM, Iron Maiden, Pantera og fleiri góðar frá þessum tíma. Ég sat því oft þarna og virti fyrir mér hnífa og vopnasafnið upp á veggnum á meðan hann reyndi að kenna mér að hlusta á alvöru rokk og sagði mér í leiðinni einhver sögur af þeim.

Ein af þeim sögum var af munkinum sem er að brenna sig lifandi framan á þessu albúmi í mótmælaskyni. Eitthvað sem maður gleymir ekki 9 ára, enda flestar tónlistasögur sem ég hafði heyrt var frá Pabba þegar hann var að lofsama bítlana. Bergur hélt áfram að útskýra að RATM væri svo pólítísk og þá sérstaklega söngvarinn. En hann væri t.d. að berjast með skæruliðum út í heim.

Auðvitað var það Killing in the Name Of sem stóð upp úr þegar hann var að spila þennan disk fyrir mig. Þegar maður eldist fór maður aftur á móti að leyfa disknum að renna í gegn og hlusta á öll lögin. Og þrátt fyrir að það sé gífurlega gott lag, er það bara langt frá því að vera besta lagið á þessum disk.

Take the Power Back er RATM fílingurinn í gegn. Ótrúlega töff djúpur rokkaður funk bassi. Hrikalegur gítarleikur hjá Tom Morello eins og honum einum er lagið. Kann að nýta effectana og láta gítarhljómana sveigja sig og reygja. Að ógleymdum hápólítískum texta Zach De La Rocha sem virkar eins og áróðursræða. Plús að hann er með eina flottustu rokk/hiphop rödd sem fyrirfinnst.